10 Weetjes over de Sabelsprinkhaan (met zijn oren in zijn poten)

Maak ons je Google favoriet
sabelsprinkhaan

Sabelsprinkhanen zijn sprinkhanen met lange voelsprieten en een legboor die op een sabel lijkt. In Nederland is de grote groene sabelsprinkhaan de bekendste, maar in de tropen zijn er soorten die eruitzien als een blad. Hier zijn 10 weetjes over de sabelsprinkhaan.

1. Zijn naam komt van een zwaard

Vrouwtjes sabelsprinkhanen hebben aan het einde van hun achterlijf een lange, iets gebogen legboor. Die lijkt op een sabel, een gebogen zwaard. Daarmee leggen ze hun eitjes in de grond of in planten. Bij de grote groene sabelsprinkhaan is die legboor zo’n 2,5 tot 3 centimeter lang.

2. Hij heeft lange voelsprieten

Sabelsprinkhaan die op een groen blad lijkt
Sabelsprinkhanen herken je aan hun lange voelsprieten, die vaak langer zijn dan hun hele lichaam. Daarmee onderscheid je ze van de veldsprinkhanen, die korte voelsprieten hebben.

3. Zijn oren zitten in zijn voorpoten

Sabelsprinkhanen horen niet met hun kop, maar met hun voorpoten. Daar zit hun gehoororgaan. Zo kunnen ze elkaars geluid opvangen, en ook de geluiden van vleermuizen die op ze jagen.

4. De grote groene is de grootste van Nederland

De grote groene sabelsprinkhaan (Tettigonia viridissima) is de grootste sprinkhaan van Nederland. Zijn lichaam is 3 tot 3,5 centimeter lang. Hij komt in het hele land voor, vaak in bermen langs wegen en spoorlijnen en in maïsakkers. Meer reuzen vind je bij de grootste insecten ter wereld.

5. Je hoort hem zelfs vanuit de trein

Het mannetje maakt zijn geluid door zijn vleugels langs elkaar te wrijven. Dat geluid is erg hard en scherp en klinkt een beetje als een naaimachine. Je hoort het vooral in de namiddag en de avond. Volgens een artikel in het tijdschrift van de Nederlandse Entomologische Vereniging is het zo luid dat je het zelfs vanuit een rijdende trein kunt horen.

6. Hij eet andere insecten

De grote groene sabelsprinkhaan is geen planteneter, maar een rover. Met zijn sterke kaken vangt en eet hij andere insecten, zoals vliegen, rupsen en luizen. Kijk dus uit als je er een oppakt: hij kan flink bijten. Een andere bekende insectenjager is de bidsprinkhaan.

7. Hij loopt liever dan dat hij vliegt

De grote groene sabelsprinkhaan heeft lange vleugels en kan vliegen, maar je ziet het niet vaak. Meestal kruipt hij langzaam door het gras en de struiken. Daar wordt hij zelf ook weer opgegeten, onder andere door vogels als de grauwe kiekendief.

8. Sommige sabelsprinkhanen zijn roze

Roze sabelsprinkhaan op een plant
Heel af en toe vind je een roze sabelsprinkhaan. Die felle kleur komt door een genetische afwijking die erythrisme heet. Roze sprinkhanen vallen tussen het groen erg op en worden daardoor snel opgegeten, dus je ziet ze maar zelden.

9. Roze is misschien sterker dan groen

Lang dachten wetenschappers dat de roze kleur van een recessief gen kwam, dat dus vaak verborgen blijft. Maar in New Orleans kweekte het Audubon Insectarium jarenlang roze sabelsprinkhanen. Volgens Scientific American wijzen hun resultaten erop dat roze bij een Amerikaanse soort juist dominant is over groen.

10. In de tropen lijken ze op bladeren

In tropische regenwouden leven sabelsprinkhanen die er precies uitzien als een blad, compleet met nerven, vlekjes en zelfs aangevreten randjes. Zo zijn ze bijna onzichtbaar voor vogels en apen. Meer meesters in verstoppen vind je bij de dieren met de beste camouflage.

Bronnen